مرور  زمان کاری کرد  که برگردم به وبلاگم ولی   به نظر خودم روز خوبی رو  انتخاب کرد برای برگشتم

 شاید حول حالنا امسال اثر کرد...

یاد شعر

روزگار آیینه را محتاج خاکستر کند افتادم

 شاید واسه بعضی ها این عکسها و این  نوشتها جدید باشه ولی من چهار سال

میشه که با این تصاویر به استقبال بهار میرم

چون برام خاطره هست  که هیچ وقت فراموشش نمیکنم

* میگن لحظه تحویل سال هر دعایی کنی براورده میشه *

راست میگن ؟!

حرفی از ناگفته ها :

دلم میخواست حالا که بعد از مدتها سال عوض میشه یه چیز تازه بنویسم ...

اما فقط اکتفا کردم به عکسای سفره هفت سین امسال خودمون

چراش رو نمیدونم؟! شاید برام یاداور خاطرات و لحظه های قشنگیه

شایدم یه چیزی فراتر از اون

نمیدونم ماهیها تو لحظه سال تحویل چه آرزویی میکنن؟

آرزوی دریا؟ یا زنده موندم بیشتر تو تنگ کوچیکشون؟

هرچی که هست باید قشنگتر از آرزوی ما آدمهاباشه!

بهار ایران زمین رو به همه دوستانم تبریک میگم سال خوشی داشته باشید

نبینم حس میکنم چیزی رو گم کردم و مرتب بهش سر میزنم ولی آپ نمیکردم چون خیلی از دوستان

از دیدن دست نوشتهای من ناراحت میشدن ولی امروز  یک روز دیگه هست  روز ولنتاین و من مجبور

شدم قسمتی از دلتنگی خودمو با شما قسمت کنم:

این همه نامه نوشتم تا شاید بیایی و بدانی چه گذشت بر حال غریبم اما نیامدی ... اصلا بیا باور کنیم که می ایی‌‌‌‌ باور کنیم که تو خواهی امد... اما چه فایده مگر نبودی در کنار من؟ مگر پیشترها ساده رها نکردی مرا؟ مگر هرچه گفتم غیر از چند کلام ساده نبود؟ ولی تو نشنیدی و نشناختی مرا... پس چه فرقی دارد باشی یا نباشی؟!

یادت می اید٬یادت می اید؟ در کنار هم بودیم اما جدا از هم بودیم... تو چه می دانی٬ چه می دانستی حال و هوای عاشقی مرا

در کنارم بودی اما نشناختی مرا... اری در کنار من بودی و نشناختی مرا

چگونه بگویمت که بخوان نامه های مرا... چگونه بگویمت که بدان حرف دلتنگی ها را... چگونه بگویمت٬ که نمی دانی رنگ خیال مرا٬ نمی دانی رنگ باور مرا...

نمی دانی چه سخت است که عشقت را بخواهی تفسیر کنی

سالها پیش در کنارت تمام رویاهایم را ارام در گوش تو زمزمه کردم تا شاید بشنوی حرف و حدیث مرا٬ تا شاید بدانی که این دل وامانده بی قرار چگونه بی قرار تو شد... تا شاید بشنوی که چگونه اسمان عمرم با بودن تو افتابی است

با انکه خوب می دانستی با رفتنت اسمان چشمم تا ابد بارانی است٬ رفتی٬ رفتی و

                                                   باز هم مثل همیشه

                                                      تحریر از کمترین

                                                       تقدیم به بهترین

مورد کم آوردم آخه خیلییییییییییی سخته بخوای از دوستانی که  بیشتر از ده ماه تو این وبلاگ و بیشتر

از دوسال تو وبلاگ قبلیم خداحافظی کنم اصلا حس نوشتنم نمیاد؟؟ امروز همه دفترهای خاطرات و آلبوم

عکسهای خودمو نگاه کردم و تنها چیزی که در مورد خداحافظی و رفتن تو دفتر به نظرم جالب  اومد این

قطعه بود که برای  شما دوستانم مینویسم:

به کجا چنین شتابان ؟
 گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
 همه آرزویم اما
 چه کنم که بسته پایم
 به کجا چنین شتابان ؟
 به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو دوستی خدا را
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
 برسان سلام ما را

از تک تک دوستان عزیزم: باز هم معذرت میخوام که تو این مدت مزاحم اوقات شریف اونها شدم

بخدا سخته .. میدونی من الان حس حضرت ابراهیم رو دارم که میخواد اسماعیلشو

قربونی کنه درسته  پسرش بود ولی خداشو بیشتر دوست داشت

منم  درسته وبلاگمو  دوست دارم ولی دوستامو از وبلاگ بیشتر دوست دارم برای

همین میرم تا راحت باشن چون  دوست ندارم به خاطر من و رفتارهای کودکانه

من بیشتر از این کسی از من رنجیده خاطر بشه

باز هم مثل همه نامه هام

تحریر از کمترین

تقدیم به بهترین

(به وبلاگتون سر میزنم) این بچه وبلاگ منو، من نیستم تنها نذارید که از تنهایی میترسه

خدانگهدار تا ....

تا نداره  ... برای همیشه تو این وبلاگ و با این اسم

دوستی من تا نداشت

شما یک تا بذارید تا بینهایت تا اون دنیا

همیشه تو خاطرتون بمونم میرم سراغ سومین وبلاگ  چون به قول دوستان من با نوشتن زنده هستم

شاید بودن من تو  وبلاگ زیاد خاطره انگیز نبود تا ساعاتی بعد با  آپ خداحافظی وبلاگ برمیگردم

تا به اكنون چند فردا را به اميد آن فرداي خيالي در پشت عقربه ها جا گذاشته ايم؟!...

فرداي حقيقي همين الان است... عقربه بزرگه... عقربه كوچيكه...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دیروز فهمیدم : هیچ بن ی  بی" بست " ، بن !!نخواهد شد ....

                 و هر  بست ی بی " بن "  گسسته خواهد ماند .....

امروز ،برای همیشه "بن بست " را از فرهنگ لغاتم پاک می کنم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هرکسی به اندازه ای که احساسش می کنند "هست "هرکسی را نه بدان گونه که "هست " احساس می کنند

بدان گونه که احساسش می کنند ،هست!!    انسان یک لفظ است ،که بر زبان آشنا می گذرد

بیا بگذریم اگر کسی به ماندن نمی ماند ... بیا از این پیله ی پر حیله و تردید جدا شویم که شاید روزگاری توانی نباشد برای جدایی از پیله های تردید ...

به اولین لبخندت ... به خاطرات دیروزم ... به من ... به خود ... به خدا  قسم که اینجا هنوز ترانه ی زندگی برجاست ٬ تویی که آوای جاری زندگی را از یاد برده ای...